Het boek dat ik nooit had willen schrijven.

Evelyne Troch
17 jun
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 26 jun

Waarom dit boek niet alleen over mijn zus gaat.

Ik dacht dat ik mijn zus probeerde te begrijpen.

Tot de vragen bij mezelf terechtkwamen...

Soms zet één gebeurtenis alles op losse schroeven.

Bij mij was dat het verlies van mijn zus.

Wat volgde was een periode van rouw, vragen en proberen te begrijpen wat er gebeurd was. Want waarom lukt het sommige mensen om zich los te maken van wat hen kapotmaakt, terwijl anderen blijven worstelen?

Die zoektocht begon bij mijn zus.

Maar onderweg gebeurde iets onverwachts.

De vragen die ik me over háár leven stelde, kwamen stilaan ook bij mij terecht.

Waar vlucht ik zelf van weg?

Hoeveel van mijn keuzes maak ik echt bewust?

En hoeveel van wat ik doe, komt voort uit patronen die ik al jaren met me meedraag?

Dat werd het begin van Step Up - Hoe verlies je kan laten opstaan voor jezelf.

Hieronder deel ik graag een kort fragment uit het boek.

Fragment uit Step Up

Op 10 december 2024 stond mijn wereld stil. Het was de dag dat ik mijn zus verloor. Mijn zus vocht al jaren tegen de roep van verslaving, maar vooral tegen zichzelf, tegen de hoge maatschappelijke verwachtingen en tegen de demonen uit haar verleden, die op sommige momenten heel dichtbij en echt waren. Toch kwam het nieuws binnen als een schok, als de klap van een voorhamer. In een splitseconde werd ik een nieuwe realiteit in gekatapulteerd. Naar een wereld waar mijn zus er niet meer is, en waarin alleen de herinnering aan haar overblijft. Zo zou er nooit nog een spraakje komen dat begon met:

"Hey zus."

Die dag kwam er een einde aan de angst om haar te verliezen, maar ook aan de hoop op verandering. In de plaats kregen we een ondragelijk gemis. Tussen de rauwe rouw en het opnieuw vormgeven van een leven zonder haar, bleef één vraag me steeds achtervolgen:

Waarom?

...

Hoe kan het dat iemand die ogenschijnlijk alles heeft, zich vanbinnen toch zo verloren voelen? Waarom lukt het de ene mens wel om zich los te maken van wat hem of haar kapotmaakt, en de andere niet? Is het toeval?

Is het een gebrek aan wilskracht? Of spelen er andere krachten mee? Geen mystieke of zweverige, maar de krachten van ons verleden, onze opvoeding en alles wat we onderweg hebben opgeraapt. Ligt het enkel aan onszelf, of spelen onze omgeving, maatschappelijke verwachtingen en diepgewortelde familiepatronen een grotere rol dan we denken? En als dat zo is, hoeveel van de keuzes die we maken, maken we dan werkelijk zelf?

Deze vragen lieten me niet los. Want ook bij mij leek alles in orde op papier. Maar door het verlies van mijn zus drong zich diep vanbinnen een andere, pijnlijk eerlijke vraag op:

Functioneerde ik echt, of had ik gewoon een andere manier gevonden om met pijn om te gaan?

Dit verlies dwong me opnieuw in de spiegel te kijken. Misschien was ik immers toch niet zo verschillend van mijn zus als ik dacht...

Dat inzicht zette een reis in gang die uiteindelijk leidde tot dit boek.

In Step Up duik ik onder andere in de invloed van ons verleden, de rol van onze omgeving en de vraag hoeveel van onze keuzes we werkelijk vanuit onszelf maken.

Want misschien zijn we niet zo vrij als we denken.

Maar misschien hebben we ook meer invloed dan we beseffen.