Ik wist dat ik aan het helen was als moeder toen dit gebeurde...

3 signalen dat je kinderen niet langer jouw emotionele verantwoordelijkheid dragen.

Er was een tijd dat ik ALLES voor mijn kinderen wilde zijn.

De zorgende. De redder. De liefhebbende mama die er altijd was en alles oploste vóór er een probleem was.

Ik noemde dat liefde.

In werkelijkheid was het vaak angst en drang naar controle, vanuit die angst.

Angst om het fout te doen. Angst dat hen iets zou overkomen. Angst om niet goed genoeg te zijn.

Tot ik besefte dat mijn kinderen geen perfecte moeder nodig hadden.

Ze hadden een moeder nodig die zichzelf niet verloor én dus echt aanwezig kon zijn.

Mijn zoon Simon noemt het: "leven in het nu."

Dit zijn 3 signalen waaraan ik merkte dat ik mijn oude pijn stilaan aan het loslaten was.

Signaal 1: Je kind vertrekt op schoolreis en je barst niet meer uit in een ugly cry.

Je weet wel.

Dat soort huilbui waardoor je kind zich óf schuldig voelt, óf zich schaamt voor jouw lichtjes overdreven afscheidsscène.

Want jouw angst en controledrang leggen gewicht op de schouders van je kind. Je wilt helemaal niet dat ze onderweg of tijdens hun reis bezig zijn met de vraag of mama het thuis wel redt. Wanneer ze zien hoe jij lijdt onder hun vertrek, nemen ze dat mee.

Dus tegenwoordig is het eerder:

"Bonne voyage. Have fun. Stay safe."

(Die ene traan die vanonder de zonnebril glipt? Die heeft niemand gezien. ;-))

Signaal 2: Je laat de rampscenario's los

Die kidnapping tijdens het fietstochtje met de besties?

Ain't gonna happen.

Of toch hoogstwaarschijnlijk niet. Je kind groeit wanneer het dingen alleen leert doen. Wanneer jij overal een rem op zet vanuit angst, rem je ook hun zelfredzaamheid, hun zelfvertrouwen en hun groei.

Ja, er kan altijd iets misgaan.

Maar meestal? Gaat er gewoon helemaal niets mis.

Signaal 3: Je springt niet meer als Xenia the Warrior Princess in elk conflict

Wij hebben thuis de afspraak dat wij - als ouders - ons nooit uit eigen beweging mengen in hun discussies met vrienden, broer, zus of andere mensen.

Willen onze kinderen hulp?

Dan krijgen ze die. Maar wij grijpen niet in zonder hun medeweten. Daardoor zijn onze jongens ook niet bang om dingen met ons te delen.

We luisteren. We geven advies. En daarna laten we hen aan zet. Want ook conflicten oplossen is een vaardigheid die je alleen leert door ze soms zelf op te lossen.

Toen mijn zoon deze ochtend op zeeklassen vertrok, merkte ik hoeveel er veranderd is sinds de vorige schooluitstap.

Enne... ik was pretty proud op mezelf. Niet alleen om hoe ik reageerde, maar ook omdat ik zie hoe mijn boys opgroeien tot zelfstandige, ondernemende en welbespraakte tieners.

And I love it.

Ik zeg niet dat ik dit allemaal geleerd heb dankzij yoga. Maar ik weet wel dat ik deze ochtend op mijn mat zat met gevoelens van trots, kracht en vertrouwen.

In plaats van angst.

En dat verschil voelt gigantisch.

Wanneer voelde jij dat voor het laatst?

With love,

Evelyne

Misschien toch yoga?

Disclaimer: Ik ben geen medische professional en deze signalen betekenen niet automatisch dat trauma verwerkt is. Maar voor mij waren ze wel een belangrijke aanwijzing dat er iets aan het verschuiven was.