We volgen elkaar elke dag, maar kennen we elkaar nog?

Je ziet haar kinderen opgroeien, weet waar ze op reis ging, weet dat ze haar keuken verbouwd heeft... maar wanneer heb je haar voor het laatst écht gesproken? 

Leve het social media-tijdperk. Echt.

Wat een heerlijk medium om te connecteren met mensen die je anders nooit zou leren kennen. Om mee te leven met iemand aan de andere kant van het land — of de wereld. Maar ook om inspiratie op te doen, ideeën uit te wisselen en gelijkgestemden te vinden.

En ja, laat ons eerlijk zijn dat social media voor veel ondernemers ondertussen ook gewoon een belangrijke toegangspoort naar werk is.

Ik gebruik social media graag. Heel graag zelfs, maar soms vraag ik me af of we door al dat social zijn misschien een beetje vergeten hoe we sociaal moeten zijn? We hebben nog nooit zoveel toegang gehad tot elkaars leven.

We weten wie op vakantie is. Wie een nieuwe job heeft. Wiens kind jarig is. Wie aan het verbouwen is. Wie een slechte dag heeft. We kijken naar elkaars stories, sturen een hartje, reageren af en toe met 😂 of 🔥.

En zonder dat we het beseffen, ontstaat daardoor het gevoel dat we nog steeds betrokken zijn bij elkaars leven.

Maar zijn we dat ook?

Meekijken is niet hetzelfde als meeleven

Een tijd geleden hield ik grote kuis in mijn Facebookvrienden. Niet omdat ik ruzie had of omdat iemand iets verkeerd had gedaan. Al helemaal niet vanuit you're dead to me.

Er stonden gewoon heel wat mensen tussen die ik al jaren niet meer had gesproken. Mensen die nooit reageerden op iets wat ik deelde, met wie er ook buiten Facebook geen contact meer was en die bovendien helemaal niet de mensen waren die ik met mijn bedrijf probeer te bereiken.

Een beetje grote kuis, een beetje strategie — want ja, we all have a job to run.

Ik had echter nooit verwacht dat zoiets zoveel stof kon doen opwaaien, en dat vond ik achteraf vooral... fascinerend.

Want ík was niet verdwenen.

Mijn telefoonnummer was nog hetzelfde. Mijn adres ook en mijn voordeur stond nog altijd op exact dezelfde plaats, maar het bleef opvallend stil...

En daardoor begon ik me iets af te vragen:

Vanaf wanneer is een plek op iemands vriendenlijst het bewijs geworden dat we nog verbonden zijn?

We weten veel van elkaar, maar kennen we elkaar nog?

Social media heeft ons iets gegeven wat vroeger niet bestond en dat is de mogelijkheid om aanwezig te blijven in iemands leven zonder er echt nog deel van uit te maken.

We hoeven niet te vragen hoe die reis was, want we hebben de foto's gezien.

We hoeven niet te vragen hoe het met iemand gaat, want we zagen gisteren nog een story.

We hoeven zelfs geen contact op te nemen om toch het gevoel te hebben dat we iemand nog 'volgen'.

Letterlijk zelfs.

Daar is op zich niets mis mee.

Niet iedere kennis moet een vriendin worden. Niet iedere vriendschap vraagt wekelijkse koffiedates en ellenlange telefoongesprekken. Sommige mensen zie je twee keer per jaar en wanneer je elkaar ziet, is het alsof er geen dag voorbijging.

Maar laat ons wel eerlijker worden over wat verbinding eigenlijk betekent.

Want een follow is geen vriendschap.

Een view is geen betrokkenheid.

Een hartje is lief, maar het is geen gesprek.

Weten wat iemand doet, betekent nog niet dat je weet hoe het met iemand gáát.

En dat is de ironie van het hele verhaal. We hebben een medium waarop we met zowat iedereen verbonden kunnen zijn, maar laat ons niet vergeten dat verbonden zijn nog altijd hetzelfde vraagt als vroeger.

Jouw aandacht. Jouw interesse. Jouw tijd en af en toe uitreiken.

Soms zelfs uw schoenen aantrekken en uw huis verlaten. 😉

Liever sociaal dan social

Ik ga social media dus absoluut niet afzweren. Integendeel. Ik blijf schrijven, delen, reageren, mensen volgen die me inspireren, nieuwe mensen leren kennen. En ook mijn bedrijf in de picture zetten.

Want online kunnen prachtige connecties ontstaan, maar laat ons niet vergeten dat social media vooral een toegangspoort is, en geen bestemming.

Echte verbinding?

Die gebeurt voor mij nog altijd vanachter dat scherm.

Wanneer we naar buiten komen en elkaar ontmoeten. Wanneer we praten, luisteren, samen lachen of soms zelfs helemaal niets hoeven te zeggen. Het gaat om aanwezigheid.

Ik zie dat ook in mijn yogalessen en workshops.

Soms komt er een vrouw langs waarvan ik, afgaand op wat ik van haar online zie , zou denken:

bij haar loopt alles precies van een leien dakje.

En dan zie ik na de yogales die ene traan wegglippen. Of merk ik hoeveel flesjes Stress Away er tijdens een workshop mee naar huis gaan. Iedere keer denk ik hetzelfde:

We hebben geen idee wat iemand achter de schermen met zich meedraagt.

We are all in the same storm, just in different boats.

En dat is dus mijn kleine pleidooi.

Kijk gerust mee.

Stuur dat hartje.

Reageer op die story.

Maar kom af en toe ook eens vanachter je scherm vandaan want daar gebeurt het echte leven.

Ook liever sociaal? Welkom.

Voor het najaar plan ik naast yoga ook meerdere workshops over thema's zoals slaap, doorbreken van patronen & essentiële oliën als jouw natuurlijke apohteek. Hou dus zeker je mailbox in de gaten.

PS. Ontvang je nog geen nieuwsbrief van mij? Schrijf je gerust in via mijn contactpagina (onderaan).

Liefs,

Evelyne