Waarom zoveel vrouwen niet meer weten wat ze willen.

Het moment waarop ik besefte dat mijn perfecte dag eigenlijk perfect was voor iedereen behalve voor mezelf.

Ik dacht lange tijd dat ik geen pleaser (meer) was. Dat ik ervan af was.

Ik bedoel... ik kan gerust mijn mening geven (Tweelingen-energie hier 🙋‍♀️). Ik durf zeker "nee" zeggen.

Ik ruilde FOMO (Fear of Missing Out) voor JOMO (Joy of Missing Out)...

Dacht ik...

Tot ik tijdens de vakantie iets opmerkte dat ik niet meer kon ont-zien.

Dat is het vervelende aan bewustwording. Eens je het ziet, kan je het niet, níét meer zien.

Pleasen gaat namelijk veel minder over altijd "ja" zeggen dan we denken. Het gaat over jezelf voortdurend afstemmen op de ander. Over een onzichtbare radar die de hele dag scant.

Wat zou mijn man hiervan vinden?

Hoe gaan de kinderen reageren?

Zou mijn mama dit erg vinden?

Wat zou die collega nodig hebben?

En ergens tussen al die vragen... verdwijnt er één belangrijke vraag:

Wat wil ík eigenlijk?

Nog niet zo lang geleden betrapte ik mezelf erop dat bijna alles wat impact had, eerst door de filter van mijn gezin ging. En dan heb ik het niet over een zak chips die ik voor mezelf in de winkelkar legde. Of dat paar schoenen dat per ongeluk in het winkelmandje van Zalando glipte. ;-) Maar over de dingen die ertoe doen.

Een beslissing.

Een plan.

Een vrije namiddag.

Een idee.

Zelfs mijn enthousiasme.

Alles werd eerst onbewust afgetoetst in mijn hoofd:

"Zou Dimitri dit leuk vinden?"

"Hoe gaan de jongens reageren?"

"Wat kan ik vandaag doen zodat iedereen een fijne dag heeft?"

En wanneer ik dan ontzettend mijn best had gedaan om iedereen gelukkig te maken, en dat maar lauw onthaald werd... werd ik boos. Niet op hen... maar diep vanbinnen wel een beetje.

Want hallooo...

Ik had daar toch keihard mijn best voor gedaan?

Zie dan toch eens hoeveel moeite ik doe.

Herkenbaar?

Tijdens vakanties komt deze vraag bijna elke ochtend terug:

"Wat gaan we doen?"

En heel lang heb ik die vraag jarenlang ingevuld op basis van wat ik dacht dat mijn gezin nodig had. Niet omdat iemand mij dat vroeg, maar omdat ik het antwoord al kende nog voor iemand iets gezegd had. Bijzonder eigenlijk.

Ik wist perfect waar mijn man blij van werd. Ik wist perfect waar mijn kinderen zin in hadden. En dat is op zich geen probleem. Het probleem was dat ik mezelf diezelfde vraag al heel lang niet meer gesteld had.

Maar toen iemand mij vroeg:

Wat heb JIJ nodig om een perfecte dag te hebben?

Had ik meer dan 10 seconden nodig om hierop te antwoorden. En toen het antwoord eindelijk kwam... bleek mijn perfecte dag vooral perfect voor mijn man en kinderen te zijn. Niet echt de bedoeling van de oefening. 🤭

Misschien herken je dat wel. Dat je denkt dat je keuzes maakt... maar dat je eigenlijk voortdurend aan het anticiperen bent op de behoeften van iedereen rondom jou. In de psychologie bestaat daar trouwens een naam voor.

De fawn response

Naast fight, flight en freeze bestaat er nog een vierde stressreactie: fawning.

Je aanpassen zodat anderen zich comfortabel blijven voelen.

Om conflicten vermijden.

Alles regelen.

En ook alles heel goed 'aanvoelen'. Dat 'zesde zintuig' van je, is jouw radar die continue alles en iedereen leest én daarop anticipeert. Dat kan zó vanzelfsprekend worden, dat je niet eens meer merkt dat je jezelf gewoon vergeet.

Want dat is misschien nog de grootste leugen over pleasen. We denken dat we de ander gelukkig proberen te maken. Maar eigenlijk zijn we voortdurend bezig onszelf veilig te houden. Niet omdat we echt in gevaar zijn, maar omdat omdat ons zenuwstelsel jarenlang geleerd heeft:

"Als iedereen rondom mij tevreden is... dan is het veilig."

En wanneer je vanuit die overtuiging leeft, voelt kiezen voor jezelf bijna alsof je iemand tekortdoet.

Terwijl dat helemaal niet zo is.

Het experiment

Deze vakantie ben ik daar voorzichtig mee gaan experimenteren. Niet door plots helemaal egoïstisch te worden. Wel door mezelf elke dag, als eerste, één eenvoudige vraag te stellen.

"Wat wil ík vandaag?"

En geloof me... Dat deed stof opwaaien. Niet dramatisch, maar genoeg om te voelen hoe gewoon iedereen - inclusief ikzelf - geworden was aan mijn automatische aanpassing.

En toen stelde ik mezelf nog een andere vraag.

Waarom zouden de noden van mijn man, mijn kinderen, ouders, vrienden, zelfs vreemden... belangrijker zijn dan die van mezelf?

Ik heb daar heel lang over nagedacht... en ik moet je het antwoord schuldig blijven. Wat ik wél zie... is dat heel veel vrouwen geleerd hebben om te geven.

Te zorgen.

Te dragen.

Te organiseren.

Te onthouden.

Te voelen.

Daar zijn we zo ongelooflijk goed in geworden.

Alleen... niemand heeft ons geleerd hoe we even goed voor onszelf mogen zorgen. Dus laat me je vandaag één vraag meegeven. Niet voor morgen. Niet voor volgende maand, maar voor vandaag:

Wat wil jij?

Geen "ja, maar...", daar stoppen we mee. Geen excuses meer. Vervang je 'maar' eens door het woord 'en'.

"Ik wil een uurtje tijd voor mezelf én daarna maak ik tijd voor de kinderen."

"Ik wil vandaag wandelen én de was loopt echt niet weg."

Kleine nuance, met een groot verschil. Misschien is dat ook waarom zoveel vrouwen zeggen:

"Ik weet eigenlijk niet meer wat ik graag doe."

Niet omdat ze geen passies of interesses meer hebben, maar omdat ze expert zijn geworden in het beantwoorden van de verkeerde vragen.

En geloof me... Alleen al opnieuw leren luisteren naar 'wat wil ik' verandert meer dan je denkt.

Misschien is een zondagochtend voor jezelf precies waar je nu nood aan hebt...

Vanaf september organiseer ik de Slow Yoga Sundays.

Geen actieve yogales, geen to do's, geen prestaties,... maar wel een extra lange restorative yogasessie waarin je drie uur lang niets hoeft op te lossen, niemand hoeft te pleasen en vooral... opnieuw leert luisteren naar jezelf.

Deze sessie gaat door in kleine groepjes zodat ik jou persoonlijk kan begeleiden met essentiële oliën, doorheen de yogaposes en op de gepaste klanken. Afsluiten doen we zoals altijd... samen, met een drankje en iets lekkers.

Je begon de week nog nooit zo opgeladen, beloofd. ;-)

With love,

Evelyne

Ontdek de Slow Yoga Sundays